ഭ്രാന്തമായ വിചാരവീധികളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യന് എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നത്.. ഒന്നും ചിന്തിച്ചു തീരുമുന്പേ ഒരു നൂറു ചിന്ത വന്നു പോകാം... ചിന്തകള് മനസ്സിനെ മഥിക്കുമ്പോള് സ്വയം അറിയാതെ പോകുന്നൂ ആ ചിന്തകള് എന്റെ ഉള്ളില് താണ്ഡവം ആടുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് ഒരിക്കലും പരിഹാരമാവുന്നില്ല എന്ന്...
ചിന്തകള് ഒരു ലഹരി ആവുന്നതാണല്ലോ ഭ്രാന്ത്... അതെ... ഭ്രാന്തമാണ് എന്റെ ചിന്തകള് ...ഒന്നിലും ഉറക്കാത്തെ ചിന്തകള് ... ഒരു നിമിഷം മരണഭയം വേട്ടയാടുമ്പോള് ആ നിമിഷം തീരും മുന്പേ ഉത്സവ ലഹരിയിലേക്ക് ചിന്ത മാറുവാന് ഇനി ഒരു നിമിഷം ആവുന്നതിനു മുന്പ് ചിന്തകള് അവിടെ നിന്നും യാത്രയായി മറ്റൊരു തുരുത്തില് എത്തിയിട്ടുണ്ടാവാം...
വെറുമൊരു അണുവിനു സമാനമായ ഞാന്; ആ എന്റെ ചിന്തകള് പ്രപഞ്ചത്തോളം വലുതാവുമ്പോള് , ചിന്തകള്ക്കൊന്നും ഒരു അന്തവും ഇല്ലാതെ ആവുമ്പോള് .. ചിന്തകള് മാത്രം അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും മനസിനെ അലട്ടാതാവുമ്പോള് (മറ്റെന്തു മനുഷ്യനെ അലട്ടും?) ദൃശ്യമായ ഭൂമിയില് നിന്ന് അദൃശ്യമായ മറ്റെവിടെയെക്കെങ്കിലും ഓടി മറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്എന്നു വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു...
ഒന്നാലോചിച്ചാല് എത്രയോനിസസാരമാണ് മനുഷ്യജീവിതം... നാം കല്പ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്ന വില പോലും അതിനുണ്ടാവില്ല.... എന്തിനേറെ... തുച്ചമായ മനുഷ്യജീവിതം അതിനു സ്വയം മനുഷ്യന് മാത്രം ആയിരിക്കില്ലേ സ്വയം വില നിശ്ചയിച്ചു സ്വയം വിപണനത്തിന്റെ മൂല്യവും മൂലധനവും ആയി കരുതുന്നത്...
ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ലാതെ ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷിക്കെന്തു വില... ഒന്നും അറിയാതെ വിശക്കുമ്പോള് ഭൂമിയില് ഉള്ളതു ഭക്ഷിച്ചും ശത്രു ഭീതി ശത്രുവിന്റെ മുന്നില് പെടുമ്പോള് മാത്രം അറിഞ്ഞും... കാലത്തിന്റെ ഗതിയെ അറിയാതെ എന്നാല് കാലത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നതുമായ മനുഷ്യേതര ജീവികള്ക്കെന്തു ചിന്താഭാരം??? ആര്ക്കു തടയാന് ആവും മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകളെ...ആ വിചാര ധാരയില് നിന്നുണ്ടാവുന്ന ആശയവിന്യസങ്ങളെ??? കാലത്തെ മനുഷ്യന് അറിയുന്നതും, ഒന്നോരല്പം മാറി നിന്ന് പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള് അറിയിക്കുന്നതോരോന്നും അറിയാന് കഴിയുന്നത് അവന്റെ ചിന്തകള് മൂലം അല്ലെ??? ചിന്തയെ പഴിച്ചു ഞാന് എഴുതുമ്പോള് പോലും ചിന്തയില്ലാതെ എനിക്കതിനാവുമായിരിക്കില്ല.... ചിന്ത മനസിനെ അസ്വസ്തമാക്കുമ്പോഴും ചിന്തയില്ലാതെ പരിഹാരത്തെ അറിയുക സാധ്യമാവുമോ??? ചിന്ത പ്രവര്ത്തി ആയി പരിണമിക്കാതെ പ്രശ്നങ്ങള് നിലനില്ക്കുകയല്ലേ ഉള്ളൂ....
കാലം മനുഷ്യനുമുന്നില് പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡം ആണു തുറന്നു വ്യ്ച്ചിരിക്കുന്നത്.... ഒരാളുടെ ചിന്തകള് ഭയാനകം ആവുമ്പോള് അതെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുമ്പോള് ആ ചിന്തകളെ ഖന്ധിക്കുന്നതിനായി മറ്റൊരു സമൂഹം ഭീതിതം ആയി ചിന്തിക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയം ചെയ്യുമ്പോള് പ്രവര്ത്തി ആയി മാറാത്തെ നമ്മുടെ ചിന്തെക്കെന്തു പ്രസക്തി???
ഭയം ഗ്രസിച്ച മനുഷ്യന് ചിന്തകള് ഭീതി വിതറുന്ന ഭാരം ആണു.... ഉറങ്ങാന് അനുവദിക്കത്തെ ദുസ്വപ്നമാണ്..... ഉത്തരമില്ലാത്തെ ഒരുനൂറുകൊടി ചോദ്യങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമാണ്... ഭയപ്പെടുന്ന ചിന്തകള് അത് സമൂഹത്തിന്റെതാവുമ്പോള് ആര്ക്കും മറ്റൊരാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന് പോലും ആവാതെ വരുന്നു....പിന്മാറുക എന്നൊരു നൂറു ആവര്ത്തി സ്വയം സമാധാനിപ്പിക്കുമ്പോഴും ചിതകള് ഭ്രാന്തമായ തലങ്ങളിലീക്ക് വ്യാപിച്ചു കഴിയുന്നു...
തീവ്രമായി ചിന്തിച്ചു സ്വയം ഇര എന്നു കരുതുന്നവന് കാണുന്നതെല്ലാം ശത്രുവിനെ.... ഇരയെ ആഘോഷിക്കുന്ന സമൂഹമാവുമ്പോള് ആ സമൂഹവും ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകളെ ആഘോഷിക്കുന്നു... തന്റെ ഉള്ളിലെ ശത്രുവായ ചിന്തകളില് നിന്ന് മോചനം നേടാന് പരനായുള്ളവനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു ഭ്രാന്തമായ മനസ്.... അതെ.... കാട്ടുതീ പോലെ പടരുന്ന ഇരയുടെ മനസ്സാണ് ഭൂമിയിലെ സകല നാശത്തിനും നിദാനം.... ഭ്രാന്തമായി ചിന്തിക്കുന്നവന് സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്ന ചിന്താധാരകളെ ഒരു സമൂഹം ആവാഹിക്കുമ്പോള് സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്തകള് മലീമസമാക്കപ്പെടുമ്പോള് .... ഇര എന്ന തന്റെ അപകര്ഷത തന്റെ ചിന്തകളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഉടലെടുത്ത വേട്ടക്കാരനെ പുറത്തു തേടി അലയുമ്പോള് തന്റെ മുന്നില് നില്ക്കുന്നവര് എല്ലാം തന്നെ വേട്ടയാടാന് വന്നവര് എന്നു കരുതുമ്പോള് സ്വയരക്ഷക്കായി ഒന്നുമറിയാതെ ആരെയോക്കയോ, താന് വെട്ടയാടാതെ ഇരിക്കാന് ആയി ഇല്ലാതെ ആക്കുമ്പോള് ഭ്രാന്തമായ മനസ് അറിയുന്നില്ല... ശത്രു ഉള്ളില് ആണെന്ന്.... വഴിപിഴച്ച ചിന്തകള് ആയിരുന്നു തന്റെ ശത്രുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നില്ല.... ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ വേട്ടയാടാന് വരുന്നവനെ തേടിയുള്ള തന്റെ വേട്ടയാടല് നിര്ബാധം തുടരുന്നു.... അങ്ങനെയൊരു വേട്ടയാടല് സമൂഹം ഏറ്റെടുത്താല് സ്വന്തം അവിശ്വാസത്തില് നിന്ന് ആരെയും വിശ്വസിക്കാന് ആവാതെ തന്റെ ചിന്തകള്ക്കൊരു പോരാളിയായി ചുറ്റും ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന ശത്രുവിനെ വേട്ടയാടാന് കോപ്പുകൂട്ടുന്നു.... ഇരയുടെ അപകര്ഷതാബോധം ഭ്രാന്തമാക്കിയ ചിന്തകളില് സ്വബുദ്ധിക്കും സ്നേഹത്തിനും എന്ത് സ്ഥാനം????
സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്നവര്ക്കെ അന്യരെ വിശ്വസിക്കാന് ആവൂ... സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നവര്ക്കെ അന്യരിലെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയാന് ആവൂ.... ഒരുവന് ശത്രുവെങ്കില് സ്വന്തം മനോമുകുരത്തില് നോക്കാതെ എങ്ങനെ ശത്രുവിനെ കാണാന് ആവും.... നാം നമ്മുടെ കണ്ണുകള്കൊണ്ട് മാത്രമല്ലേ ലോകത്തെ കാണൂ.... തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആ കണ്ണുകള് നമ്മുടെ ചിന്തകള് അല്ലെ.... ഭ്രാന്തമാകുന്ന ചിന്തകള് തിരിച്ചറിവിന്റെ പാത കൂടിയാണ്... അപ്പോള് ചിന്തിക്കാതിരിക്കുന്നത് ലഹരി ആവും....
ഇരയെന്നു പറഞ്ഞാരോ വേട്ടക്കാരനെ തേടി വരുന്നു.... പാഴായിപ്പോയ ഒരു ഇരതേടല് വഴിയില് എവിടേയോ മുടങ്ങിയപ്പോള് അടുത്ത ശത്രുവിനെ തേടുന്നു....
പക്ഷെ ശത്രു ആര്....
"ആ മുന്നില് കാണുന്നവന്റെ നോട്ടം തീരെ ശരിയല്ല... ഇനി ഇവനെങ്ങനും ആയിരിക്കുമോ???????????"
ആരോ പറഞ്ഞപോലെ... "ചിന്തിച്ചാല് ഒരു അന്തവും ഇല്ല ചിന്തിച്ചില്ലെങ്കില് ഒരു കുന്തവും ഇല്ല"......
ചിന്തകള് ഒരു ലഹരി ആവുന്നതാണല്ലോ ഭ്രാന്ത്... അതെ... ഭ്രാന്തമാണ് എന്റെ ചിന്തകള് ...ഒന്നിലും ഉറക്കാത്തെ ചിന്തകള് ... ഒരു നിമിഷം മരണഭയം വേട്ടയാടുമ്പോള് ആ നിമിഷം തീരും മുന്പേ ഉത്സവ ലഹരിയിലേക്ക് ചിന്ത മാറുവാന് ഇനി ഒരു നിമിഷം ആവുന്നതിനു മുന്പ് ചിന്തകള് അവിടെ നിന്നും യാത്രയായി മറ്റൊരു തുരുത്തില് എത്തിയിട്ടുണ്ടാവാം...
വെറുമൊരു അണുവിനു സമാനമായ ഞാന്; ആ എന്റെ ചിന്തകള് പ്രപഞ്ചത്തോളം വലുതാവുമ്പോള് , ചിന്തകള്ക്കൊന്നും ഒരു അന്തവും ഇല്ലാതെ ആവുമ്പോള് .. ചിന്തകള് മാത്രം അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും മനസിനെ അലട്ടാതാവുമ്പോള് (മറ്റെന്തു മനുഷ്യനെ അലട്ടും?) ദൃശ്യമായ ഭൂമിയില് നിന്ന് അദൃശ്യമായ മറ്റെവിടെയെക്കെങ്കിലും ഓടി മറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്എന്നു വെറുതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു...
ഒന്നാലോചിച്ചാല് എത്രയോനിസസാരമാണ് മനുഷ്യജീവിതം... നാം കല്പ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്ന വില പോലും അതിനുണ്ടാവില്ല.... എന്തിനേറെ... തുച്ചമായ മനുഷ്യജീവിതം അതിനു സ്വയം മനുഷ്യന് മാത്രം ആയിരിക്കില്ലേ സ്വയം വില നിശ്ചയിച്ചു സ്വയം വിപണനത്തിന്റെ മൂല്യവും മൂലധനവും ആയി കരുതുന്നത്...
ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ലാതെ ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷിക്കെന്തു വില... ഒന്നും അറിയാതെ വിശക്കുമ്പോള് ഭൂമിയില് ഉള്ളതു ഭക്ഷിച്ചും ശത്രു ഭീതി ശത്രുവിന്റെ മുന്നില് പെടുമ്പോള് മാത്രം അറിഞ്ഞും... കാലത്തിന്റെ ഗതിയെ അറിയാതെ എന്നാല് കാലത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നതുമായ മനുഷ്യേതര ജീവികള്ക്കെന്തു ചിന്താഭാരം??? ആര്ക്കു തടയാന് ആവും മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകളെ...ആ വിചാര ധാരയില് നിന്നുണ്ടാവുന്ന ആശയവിന്യസങ്ങളെ??? കാലത്തെ മനുഷ്യന് അറിയുന്നതും, ഒന്നോരല്പം മാറി നിന്ന് പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള് അറിയിക്കുന്നതോരോന്നും അറിയാന് കഴിയുന്നത് അവന്റെ ചിന്തകള് മൂലം അല്ലെ??? ചിന്തയെ പഴിച്ചു ഞാന് എഴുതുമ്പോള് പോലും ചിന്തയില്ലാതെ എനിക്കതിനാവുമായിരിക്കില്ല.... ചിന്ത മനസിനെ അസ്വസ്തമാക്കുമ്പോഴും ചിന്തയില്ലാതെ പരിഹാരത്തെ അറിയുക സാധ്യമാവുമോ??? ചിന്ത പ്രവര്ത്തി ആയി പരിണമിക്കാതെ പ്രശ്നങ്ങള് നിലനില്ക്കുകയല്ലേ ഉള്ളൂ....
കാലം മനുഷ്യനുമുന്നില് പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ഭാണ്ഡം ആണു തുറന്നു വ്യ്ച്ചിരിക്കുന്നത്.... ഒരാളുടെ ചിന്തകള് ഭയാനകം ആവുമ്പോള് അതെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുമ്പോള് ആ ചിന്തകളെ ഖന്ധിക്കുന്നതിനായി മറ്റൊരു സമൂഹം ഭീതിതം ആയി ചിന്തിക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയം ചെയ്യുമ്പോള് പ്രവര്ത്തി ആയി മാറാത്തെ നമ്മുടെ ചിന്തെക്കെന്തു പ്രസക്തി???
ഭയം ഗ്രസിച്ച മനുഷ്യന് ചിന്തകള് ഭീതി വിതറുന്ന ഭാരം ആണു.... ഉറങ്ങാന് അനുവദിക്കത്തെ ദുസ്വപ്നമാണ്..... ഉത്തരമില്ലാത്തെ ഒരുനൂറുകൊടി ചോദ്യങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമാണ്... ഭയപ്പെടുന്ന ചിന്തകള് അത് സമൂഹത്തിന്റെതാവുമ്പോള് ആര്ക്കും മറ്റൊരാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന് പോലും ആവാതെ വരുന്നു....പിന്മാറുക എന്നൊരു നൂറു ആവര്ത്തി സ്വയം സമാധാനിപ്പിക്കുമ്പോഴും ചിതകള് ഭ്രാന്തമായ തലങ്ങളിലീക്ക് വ്യാപിച്ചു കഴിയുന്നു...
തീവ്രമായി ചിന്തിച്ചു സ്വയം ഇര എന്നു കരുതുന്നവന് കാണുന്നതെല്ലാം ശത്രുവിനെ.... ഇരയെ ആഘോഷിക്കുന്ന സമൂഹമാവുമ്പോള് ആ സമൂഹവും ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകളെ ആഘോഷിക്കുന്നു... തന്റെ ഉള്ളിലെ ശത്രുവായ ചിന്തകളില് നിന്ന് മോചനം നേടാന് പരനായുള്ളവനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു ഭ്രാന്തമായ മനസ്.... അതെ.... കാട്ടുതീ പോലെ പടരുന്ന ഇരയുടെ മനസ്സാണ് ഭൂമിയിലെ സകല നാശത്തിനും നിദാനം.... ഭ്രാന്തമായി ചിന്തിക്കുന്നവന് സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്ന ചിന്താധാരകളെ ഒരു സമൂഹം ആവാഹിക്കുമ്പോള് സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്തകള് മലീമസമാക്കപ്പെടുമ്പോള് .... ഇര എന്ന തന്റെ അപകര്ഷത തന്റെ ചിന്തകളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഉടലെടുത്ത വേട്ടക്കാരനെ പുറത്തു തേടി അലയുമ്പോള് തന്റെ മുന്നില് നില്ക്കുന്നവര് എല്ലാം തന്നെ വേട്ടയാടാന് വന്നവര് എന്നു കരുതുമ്പോള് സ്വയരക്ഷക്കായി ഒന്നുമറിയാതെ ആരെയോക്കയോ, താന് വെട്ടയാടാതെ ഇരിക്കാന് ആയി ഇല്ലാതെ ആക്കുമ്പോള് ഭ്രാന്തമായ മനസ് അറിയുന്നില്ല... ശത്രു ഉള്ളില് ആണെന്ന്.... വഴിപിഴച്ച ചിന്തകള് ആയിരുന്നു തന്റെ ശത്രുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നില്ല.... ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ വേട്ടയാടാന് വരുന്നവനെ തേടിയുള്ള തന്റെ വേട്ടയാടല് നിര്ബാധം തുടരുന്നു.... അങ്ങനെയൊരു വേട്ടയാടല് സമൂഹം ഏറ്റെടുത്താല് സ്വന്തം അവിശ്വാസത്തില് നിന്ന് ആരെയും വിശ്വസിക്കാന് ആവാതെ തന്റെ ചിന്തകള്ക്കൊരു പോരാളിയായി ചുറ്റും ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന ശത്രുവിനെ വേട്ടയാടാന് കോപ്പുകൂട്ടുന്നു.... ഇരയുടെ അപകര്ഷതാബോധം ഭ്രാന്തമാക്കിയ ചിന്തകളില് സ്വബുദ്ധിക്കും സ്നേഹത്തിനും എന്ത് സ്ഥാനം????
സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്നവര്ക്കെ അന്യരെ വിശ്വസിക്കാന് ആവൂ... സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നവര്ക്കെ അന്യരിലെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയാന് ആവൂ.... ഒരുവന് ശത്രുവെങ്കില് സ്വന്തം മനോമുകുരത്തില് നോക്കാതെ എങ്ങനെ ശത്രുവിനെ കാണാന് ആവും.... നാം നമ്മുടെ കണ്ണുകള്കൊണ്ട് മാത്രമല്ലേ ലോകത്തെ കാണൂ.... തിരിച്ചറിയാനുള്ള ആ കണ്ണുകള് നമ്മുടെ ചിന്തകള് അല്ലെ.... ഭ്രാന്തമാകുന്ന ചിന്തകള് തിരിച്ചറിവിന്റെ പാത കൂടിയാണ്... അപ്പോള് ചിന്തിക്കാതിരിക്കുന്നത് ലഹരി ആവും....
ഇരയെന്നു പറഞ്ഞാരോ വേട്ടക്കാരനെ തേടി വരുന്നു.... പാഴായിപ്പോയ ഒരു ഇരതേടല് വഴിയില് എവിടേയോ മുടങ്ങിയപ്പോള് അടുത്ത ശത്രുവിനെ തേടുന്നു....
പക്ഷെ ശത്രു ആര്....
"ആ മുന്നില് കാണുന്നവന്റെ നോട്ടം തീരെ ശരിയല്ല... ഇനി ഇവനെങ്ങനും ആയിരിക്കുമോ???????????"
ആരോ പറഞ്ഞപോലെ... "ചിന്തിച്ചാല് ഒരു അന്തവും ഇല്ല ചിന്തിച്ചില്ലെങ്കില് ഒരു കുന്തവും ഇല്ല"......
Nalla Bhasha anugrahamanu. Namukkurappulla, Arthamundennu karuthunnathu mathram ezhuthumbol athinte saundryam vere thanne. Ezhuthuuuu enne pole vaayikkan orupadu perundavum...
ReplyDeletechethanath
awesome!!!!!!!!!!!
ReplyDeleteAswesome...........
ReplyDelete